Ο καρκίνος των όρχεων, είναι ένα σχετικά σπάνιο νεόπλασμα (1-2% όλων των νεοπλασμάτων του άνδρα), αλλά είναι ο πιο συχνός καρκίνος στις ηλικίες 20-40 ετών. Τα τελευταία 30 χρόνια, η αντιμετώπιση του καρκίνου των όρχεων έχει σημειώσει θεαματική πρόοδο λόγω της εισαγωγής αποτελεσματικών χημειοθεραπευτικών σχημάτων. Σήμερα, θεωρείται μία από τις πλέον θεραπεύσιμες μορφές του ουρολογικού καρκίνου, με τη συνολική επιβίωση στα πρώιμα στάδια να πλησιάζει το 100%, ενώ σε προχωρημένη νόσο ξεπερνά το 80%.
Συχνότητα – Επιδημιολογία
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια, για άγνωστους λόγους, η επίπτωση της νόσου αυξάνεται κυρίως στις βιομηχανοποιημένες χώρες. Σε ποσοστό μεγαλύτερο του 80% των περιπτώσεων ο καρκίνος εμφανίζεται σε άνδρες 20-40 ετών. Οι λευκοί νέοι άνδρες προσβάλλονται περίπου σε 4πλάσια συχνότητα σε σύγκριση με τους έγχρωμους, ενώ υπάρχει σημαντική διακύμανση στη συχνότητα εμφάνισης στις διάφορες χώρες με υψηλότερη εκείνη των Σκανδιναβικών χωρών και χαμηλότερη στις χώρες της Αφρικής και της Ασίας.
Αιτιοπαθογένεια – Κλινική εικόνα
Η αιτιοπαθογένεια της νόσου ουσιαστικά παραμένει άγνωστη. Ωστόσο, έχουν ενοχοποιηθεί διάφοροι παράγοντες όπως η κρυψορχία, ουσίες με οιστρογονική δράση, καρκίνος in situ, μικρολιθίαση του αδένα, ακόμα και κληρονομικότητα σε ποσοστό 2% των ασθενών.
Η ανώδυνη διόγκωση των όρχεων είναι η συνηθισμένη κλινική εκδήλωση και ανακαλύπτεται τυχαία από το ίδιο τον ασθενή ή τη σεξουαλική του σύντροφο. Επίσης, μπορεί να εμφανιστεί πόνος ή αίσθημα βάρους στο όσχεο. ή στην περιπτωκτική χώρα. Στην κλινική εξέταση, ο όρχις βρίσκεται σκληρός, διογκωμένος και ανώδυνος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε ποσοστό αρκετά υψηλό τίθεται αρχικά η λανθασμένη διάγνωση της επιδιδυμίτιδας. Η κλινική εξέταση από έμπειρο ουρολόγο θεωρείται επιβεβλημένη για αυτό το λόγο.
Διάγνωση – Θεραπεία
Ένας συνδυασμός εργαστηριακών και απεικονιστικών εξετάσεων θα θέσει τη διάγνωση του ορχικού καρκίνου. Η χρήση των καρκινικών δεικτών και ιδιαίτερα της β-χοριακής γοναδοτροπίνης (β-hCG) της άλφα-φετοπρωτεϊνης (AFP), αλλά και της γαλακτική δεϋδρογονάσης (LDH) θεωρείται απαραίτητη για τη διάγνωση, τη κλινική σταδιοποίηση και τη διαφορική διάγνωση των ιστολογικών τύπων των ορχικών όγκων. Ο απεικονιστικός έλεγχος θα πρέπει απαραιτήτως να περιλαμβάνει το υπερηχογράφημα του οσχέου, την αξονική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας με το οπισθοπεριτοναϊκό χώρο αλλά και την αξονική τομογραφία θώρακος.
Η θεραπεία είναι ξεκάθαρα χειρουργική, με υψηλή απολίνωση του σπερματικού τόνου και ριζική ορχεκτομή. Η παθολογοανατομική εξέταση του χειρουργικού παρασκευάσματος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την οριστική διάγνωση του καρκίνου του όρχεως, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί τη βάση για τη διαφορική διάγνωση μεταξύ σεμινωματώδους και μη-σεμινωματώδους όγκου σε συνδυασμό με τη μελέτη των καρκινικών δεικτών.